Nâlmes tüm çocuklar gibi uzaylısı dünyanın

Nâlmes tüm çocuklar gibi uzaylısı dünyanın. Anlam veremiyor olup bitene: Yemişin içinden çıkan çekirdeğe, döne döne delikte kaybolan suya, tekrarın lezzetine, gözyaşının dinlendiriciliğine, dünyanın bitimsizliğine... Hem o kadar habersiz ki her şeyden, bu hali içine dokunuyor insanın - bize güvenip de tüm masumiyetiyle şu hayata geldiği için mahcup oluyor insan ona karşı. Ama o öyle düşünmüyor, beğeniyor başkentin çirkin binalarını, iç içe geçmiş zevksiz apartmanları, bıkkın köpeklerin ıslak burunlarını, birdenbire tepelere çöküveren sisi -sise kum diyor nedense- kepçelerin toprağı kaldırıp atışını, sinemaların esrarengiz ışıklarını ve koca koca caddelerden akan insanları ilginç, havalı ve ürkütücü buluyor. Atatürk Bulvarındayız. Birdenbire durup gerisin geri dönüyor ve başlıyor koşmaya - belki garip geliyor ona tüm bu insanları geride bırakıp gitme fikri.

Ben uykudan da derin bir yer varsa şayet, oraya gömülmek isterken sabahları, o üzerindeki rüya kırıntılarını silkiveriyor, hamarat ve neşeli başlıyor güne. Paçamdan tutup çekiyor beni soğuk suyundan karanlık okyanusun - az önce dev bir balığın dişlerini enseme geçirdiği ve o balığın aslında basit bir şeyin üzüntüsü olduğu. Küçük bedeniyle nasıl çekiyor beni öyle... yan yana oturup çoraplarımızı giyiyoruz. “O kadar çok saçmalık yaşadım ki ahbap,” diye anlatmak istiyorum ona bazen, ama bunu erteliyorum şimdilik.

Yemeğin kıymetini biliyor, gülümsüyor lokmasını çiğnerken, günün getirdiklerini teker teker alıyor - önce bir zeytin, sonra tozlu kilimin üzerinde eski minder, plastik bebek, biraz güneş saçında ve mandalina kokusu nefesinde.

Ne kadar çok kelime bildiğimizi dinleyip gıptayla bakıyor yüzlerimize. O da kendi uydurduğu kelimeleri sıralıyor -  vakur bir ifade oluyor yüzünde o zaman, daha önce de bahsettiği bir olaya dair haberler verirmiş gibi. Çok hevesli değil ama yine de ümitliymiş gibi. Bu işleri o da bilirmiş ama bilgisiyle kimseyi daraltmazmış gibi. İnce. Peki diyorum, öyle olsun. Öğret bize unuttuklarımızı ve söyle hiç bilmediklerimizi...